016. Rouwen om je huisdier en wat je deze mensen kunt geven

Even een bericht anders dan anders, omdat ik als professional organizer ook maar een mens ben ๐Ÿ˜‰

Misschien heb jij niets met dieren. Lees toch graag verder, voor die geliefde mensen in je (nabije) omgeving die dat wel hebben.

Eergisteren alweer is onze liefste kat onverwacht vredig ingeslapen in bijzijn van onze geweldige dierenarts. Puck was onze kanjer, onze jongen, ons poezenkind. Hij maakte ons elke dag aan het lachen met hoe hij was, het was spark joy in zijn puurste vorm.

Ik weet me niet goed raad met mezelf en heb soort van zin om alle spullen uit huis weg te doen; wat doen ze ertoe, ons enige ‘bezit’ (het was natuurlijk eigenlijk andersom) is er niet meer. Puck was wat onze dag heel veel meer geluk gaf. Dat besef ik nu extra goed.

Wel komt er emotioneel bezit bij. Een klein doosje met het stokje van Puck en een mooie foto, en misschien nog alle mooie herinneringen op papier. En een medaillon, om Puck dicht op mijn hart te kunnen dragen. De zoektocht leidt me af en geeft me het gewenste (maar bedrieglijke) gevoel dat onze jongen er straks weer is.

Hartverwarmend zijn de vele lieve berichtjes van vrienden en (minder goede) bekenden om ons heen, ook op social media. De bloemen. De kaartjes. De appjes. Wat doet dat goed. Dat geeft zรณ vele malen meer dan de endorfine stootjes van leuke mooie spulletjes kopen. Ik wil dit onthouden voor later.

Toch leidt het me af om me nu, terwijl het weer met ons mee huilt, op zoek te gaan naar dat ene mooie medaillon dat het waard is om Puck te dragen. De rouw zal nog even duren*, maar in dit stormachtige en regenachtige weekend geven we er echt aan toe.

We bekijken per uur wat we willen (eigenlijk niks, we willen iets wat niet kan). En misschien ga ik dan wel de gelegenheid te baat nemen om weer wat spullen weg te doen. Omdat het mij ook afleiding geeft. Maar misschien heb ik daar ook wel helemaal geen zin in (het is nu 4.53 uur in de nacht).

Mijn tip voor als je mensen in de rouw om je heen hebt: je aandacht en tijd is het grootste cadeau.
Wat klaargemaakt eten. Een dikke knuffel. Ruimte om te huilen. Een bloemetje, een kaartje, een appje, een telefoontje. En je verhalen over het alledaagse om ze, al is het maar voor even, af te leiden. Ze zullen geregeld in gedachten afdwalen, maar je dankbaar zijn. Niet alleen in de korte periode na de verdrietige gebeurtenis, maar ook in de dag(en), weken of maanden daarna. Dat weet ik nu. Je hoeft mensen niet te kunnen begrijpen om ze wel te kunnen steunen, hun verdriet te kunnen erkennen en iets liefs te doen of te zeggen (‘ik denk aan je’ of ‘ik leef met je mee’ is al genoeg). Geef ze dat.

Bedankt voor jullie aandacht om dit persoonlijke bericht helemaal te lezen. Ook dat doet mij goed. Dankjewel.

* De rouw om een geliefd huisdier duurt gemiddeld 8 maanden, hoewel dit voor iedereen uiteindelijk anders is. Zie bijvoorbeeld hier, hier en hier artikelen over rouw om huisdieren.

Wil jij ook

in je mailbox?